Maluję to,
co czuję.

Każdy piątek pachniał farbą olejną i wolnością.

Moniquu pakowała płótna między ubrania, zaciskała zamek torby i szła na Poznań Główny. Zawsze ten sam peron, zawsze ta sama godzina — i zawsze to samo uczucie w klatce piersiowej gdy pociąg ruszał na zachód, w stronę Międzyrzecza. Studiowała w Poznaniu bo tam było wielkie miasto i wielka akademia. Ale dom był gdzie indziej. Dom miał konkretny zapach.

Z tęsknoty powstał styl.
Z odległości między dwoma miastami — całe portfolio.

W pociągu malowała szkice. Albo tylko patrzyła przez okno na wielkopolskie pola które o zachodzie robiły się złote w sposób, którego żaden kolor z tubki nie oddaje do końca. Próbowała przez lata. Nadal próbuje.

Międzyrzecz nauczyło ją czegoś, czego nie ma w żadnym podręczniku — że piękno jest w tym jak mama kroi chleb, jak tata milczy przy herbacie i to milczenie jest ciepłe, jak stara stacja wygląda gdy wysiadasz z pociągu i ktoś już czeka.

Gdy ktoś pyta skąd ta żywość, skąd ten kolor, skąd ta ludzka niedoskonałość która sprawia że płótno oddycha — odpowiada krótko:
Z okna pociągu do Międzyrzecza.